SRD
Stowarzyszenie Rodziny Deskurów

Historia Deskurów SRD Varia Nowo¶ci

 

Nazwisko - Francuskie Korzenie - Diaspora - Emigracja do Polski - Pocz±tki Polskiej Gałęzi - XX wiek

Początki polskiej gałęzi rodziny

Jan Jerzy, Polak pierwszego pokolenia, urodzony około 1741 roku, ożenił się z pann± z patriotycznej rodziny w 1775 roku. Salomea Opacka była córką dworzanina króla Stanisława Augusta (oraz wraz z Tadeuszem Kościuszko trzymała do chrztu dziecko znajomych). Jan Jerzy był również posłem na Sejm, krótko przed rozbiorami Polski. Dowodem jego patriotyzmu była odmowa podpisania drugiego rozbioru Polski w 1793 roku, który okazał się katastrofalny w skutkach dla Królestwa Polskiego prowadząc do ostatecznego rozbioru w 1795 roku. Jan Jerzy uzyskał stopień pułkownika służąc w armii polskiej. Według niektórych źródeł walczył u boku Tadeusza Kościuszki w jego powstaniu w 1794 roku i był awansowany do rangi generała. Są to jednak tylko przypuszczenia, całkiem prawdopodobne, jednak niepotwierdzone oficjalnymi dokumentami.

 Jan Jerzy doczekał się licznego potomstwa – miał 5 synów i 2 córki. Czterech z nich idąc w ślady ojca zostało oficerami odznaczonymi za swoje zasługi. Ożenili się z niewiastami z patriotycznych polskich rodów i wielu z ich synów kontynuowało tradycję militarną rodziny. Wielu członków rodziny Deskurów odegrało znaczącą rolę w powstaniach z 1830, 1846 oraz 1863 roku. Dzięki dobremu zarządzaniu swoimi majątkami wielu Deskurów dość dobrze prosperowało pomimo okresowych prześladowań przez zaborców: Rosję, Austrię i Prusy. W 1834 roku pułkownik Józef Deskur, syn Jana Jerzego kupił majątek Sancygniów, położony na północ od Krakowa. Była to najbardziej okazała posiadłość Deskurów, która pozostała w ich rękach aż do jej znacjonalizowania przez komunistyczne władze po II wojnie światowej.

Jednym z najbardziej inspirujących dokumentów patriotycznych przekazanych następnym pokoleniom są wspomnienia Bronisława Deskura (1835-1895) zatytułowane ”Dla moich wnuków”. Książka ta wydana we Lwowie w 1892 roku jest patriotycznym, filozoficznym i politycznym testamentem człowieka, który był jednym z przywódców ostatniego wielkiego powstania przeciwko carskiej Rosji w 1863 roku oraz jednym z pierwszych polskich ziemian, którzy znieśli pańszczyznę. Pisze on: “Kochane Wnuki! Szlachetność przeto jest wyłączną własnością jednostki, jej życiowych zasług moralnych i pracy, ale nie przechodzi w krew i kości jej potomstwa (...) Niech więc was nie wbijają w pychę zasługi i zaszczyty przodków waszych, bo te należą do historii, nie do was, wy macie je zdobyć dopiero swym życiem w społeczeństwie, które was otacza”. Opisuje on dzieje rodziny Deskurów walczących o niepodległość Polski. Kończąc przekazuje pałeczkę swoim potomkom z prośbą by kontynuowali tę walkę. Obaj jego wnukowie Jan i Jerzy, którym książka ta była pierwotnie dedykowana, zostali odznaczeni za swoje wybitne zasługi w walkach z bolszewikami o zachowanie polskich ziem wschodnich po I wojnie światowej.

 

 

Tablica pami±tkowa

Jana Jerzego Deskura

w ko¶ciele ¦w. Barbary we Warszawie

 

 

Pałac w Sancygnowie

 

 

Pierwsza strona książki
"Dla Moich Wnuków"

Dalej do następnej strony historii

 

 


© Stowarzyszenie Rodziny Deskurów 2008