SRD
Stowarzyszenie Rodziny Deskurów

Historia Deskurów SRD Varia Nowo¶ci

 

Nazwisko - Francuskie Korzenie - Diaspora - Emigracja do Polski - Pocz±tki Polskiej Gałęzi - XX wiek

Emigracja do Polski

Powody emigracji Joachima-Jean-Pierre’a Descours z Francji nie są dokładnie znane. Opierając się na różnych źródłach można dokładnie prześledzić jego losy i zastanowić się nad motywacją opuszczenia ojczyzny. JJP urodził się w rodzinie “Maison Forte” w Marcols-les-Eaux w 1703 roku jako trzeci syn Jean Pierre’a Descours, który nawrócił się na katolicyzm tuż po odwołaniu Edyktu z Nantes w 1698 roku. 3-go lipca 1727 roku, JJP zatrzymał się w pobliskim Saint-Pierreville, gdzie spotkał członka rodziny de Vocance, który według plotek miał źle wyrażać się o rodzinie Descours. JJP poprosił go o wyjaśnienie i nie uzyskał satysfakcjonującej odpowiedzi. List ułaskawiający „Lettres de rémissions“ podpisany przez Ludwika XV w 1729 roku wyjaśnia w szczegółach okoliczności całego zajścia. JJP wyzwał na pojedynek majora de Vocance, ten jednak odrzucił wyzwanie i rzucił w niego kamieniem co zapoczątkowało bójkę. Dzierżawca de Vocance o nazwisku Jacques Celerier dołączył do bójki w obronie swojego pana. W samoobronie brat JJP ugodził szpadą Célerier’a, który kilka dni później zmarł z odniesionych ran. JJP, nieświadom śmierci Célerier’a, kontynuował swoją podróż do Dauphiné i nie był obecny na przesłuchaniach dot. jego śmierci. Według prawa zwyczajowego obowiązującego w tamtych czasach, JJP został uznany winnym z powodu niestawienia się na rozprawę. Ludwik XV dla uczczenia narodzin swojego pierwszego syna i dziedzica podpisał kilka listów ułaskawiających. Były one tradycyjnie adresowane do osób niesprawiedliwie osądzonych. List taki otrzymali również bracia Descours. Pozostaje więc zagadką dlaczego pomimo ułaskawienia JJP postanowił około 1730 roku opuścić ojczyznę. Można przypuszczać, iż jako trzeci syn, nie mając nadziei na odziedziczenie majątku ojca, postanowił szukać szczęścia gdzie indziej. Nie jest też wykluczone, iż JJP został wysłany do Polski przez Ludwika XV, teścia Stanisława I Leszczyńskiego. 3 lata później Stanisław Leszczyński, z pomocą Francji, został wybrany królem Polski. JJP służył w polskiej armii gdzie osiągnął stopień pułkownika. Ożenił się z Klarą Durzaw z rodziny niemiecko-saksońskiej. Miał z nią dwóch synów Jana Jerzego i Michała oraz jedną córkę Mariannę. Nazwisko Klary w każdym herbarzu pisze się inaczej: Klara Durzaw, Turno, Turgau, Torgautt, Turga. Po śmierci Klary w 1752 roku ożenił się ponownie (druga żona Katarzyna Buchowiecka) i doczekał się siedmiorga dzieci. Chociaż JJP czynił wiele starań w celu uzyskania polskiego obywatelstwa i oficjalnego potwierdzenia francuskiego szlachectwa, dopiero w roku 1766, rok po jego śmierci tytuł ten został uznany na korzyść jego synów. Oryginał „Indygenatu” dokumentu naturalizacji sygnowany przez Stanisława Augusta, z jego pieczęcią i malowaną wersją herbu Deskurów do dzisiaj znajduje się w posiadaniu rodziny. Polska wersja herbu jest prawie identyczna w porównaniu z francuską. Różni się dodaną 6-ramienną gwiazdą nad śpiewającymi czarnymi kosami.

Dalej do następnej strony historii

 

 


© Stowarzyszenie Rodziny Deskurów 2008